Welke voedselallergie komt het vaakst voor bij honden?

Honden kunnen ook voedselallergieën krijgen, en het frustrerende is dat die zich zelden duidelijk aankondigen. Wanneer het immuunsysteem van een hond overreageert op een eiwit dat hij al vaak eerder heeft gegeten, behandelt het lichaam een onschuldig ingrediënt alsof het een bedreiging is. De signalen zijn makkelijk te verwarren met iets anders. Een beetje krabben, een poot die helemaal kapotgelikt wordt, een oor dat telkens weer opspeelt. Niets daarvan schreeuwt op dag één meteen "allergie", en precies daarom slepen deze gevallen zich vaak maanden voort voordat iemand de verbanden legt.

Laten we dus meteen eerlijk zijn over één ding. Er bestaat geen snelle test die je een net en simpel antwoord geeft. Uitzoeken waar je hond op reageert vraagt geduld, en meestal ook wat proberen en bijsturen samen met je dierenarts.

Hoe herken je een voedselallergie bij honden?

Het meest voorkomende beeld zie je aan de huid. Jeuk, roodheid en irritatie rond de oren en poten, vaak het hele jaar door in plaats van seizoensgebonden (wat helpt om het te onderscheiden van pollenallergieën). Honden krabben en bijten aan de ergste plekken totdat de huid kapotgaat, en die rauwe plekken kunnen geïnfecteerd raken. Je merkt misschien ook dat de vacht vreemd ruikt, hoe recent je hem ook hebt gewassen, of dat een hond steeds opnieuw aan dezelfde poot likt.

Minder vaak zie je het juist in de darmen. Braken, dunne ontlasting, af en toe een periode van diarree. Sommige honden krijgen galbulten of uitslag. Onderzoeken bij honden met een bevestigde voedselallergie laten zien dat ongeveer één op de vijf naast de jeuk ook maag-darmklachten heeft [1].

Wat veroorzaakt voedselallergieën eigenlijk?

Hier gokken de meeste mensen verkeerd. De gebruikelijke boosdoener is niet graan. Het is dierlijk eiwit. Een grote review van meer dan 270 honden met een bevestigde voedselallergie liet zien dat de belangrijkste boosdoeners rundvlees, zuivel, kip, tarwe en lam waren, waarbij rundvlees alleen al verantwoordelijk was voor ongeveer een derde van de gevallen [2]. Het immuunsysteem reageert op het eiwit, niet op de koolhydraten, en daarom betekent "graanvrij" op een etiket niet automatisch dat het allergievriendelijk is.

Je kunt om een allergietest vragen, op basis van bloed of huid. Weet wel dat deze voor voeding niet erg betrouwbaar zijn. Verschillende gecontroleerde onderzoeken hebben een slechte overeenkomst laten zien tussen bloedtestresultaten en waar een hond daadwerkelijk op reageert als hij het eet [3]. De methode waar dierenartsen nog altijd het meeste vertrouwen in hebben, is het eliminatiedieet: geef één nieuwe eiwitbron en één koolhydraatbron gedurende acht tot twaalf weken, kijk of de klachten afnemen, en introduceer daarna de oude ingrediënten één voor één opnieuw om te zien wat een opvlamming veroorzaakt. Het gaat langzaam en het vraagt discipline. Niets anders komt qua nauwkeurigheid in de buurt.

Alle Imby-recepten zijn samengesteld zonder de top vijf allergenen, wat ze een logisch startpunt maakt als je wilt vereenvoudigen wat er in de voerbak gaat.

Wat moet je een hond met een voedselallergie voeren?

Het doel is een voeding op basis van eiwitten waar je hond nog nooit mee in aanraking is gekomen, of helemaal zonder dierlijk eiwit. Hypoallergene recepten halen de veelvoorkomende triggers hierboven weg en houden de ingrediëntenlijst kort, zodat er minder is om op te reageren.

Waar je ook naar overstapt, doe het rustig aan. Een plotselinge verandering verstoort de darmen en maakt het lastiger om goed te beoordelen of het nieuwe voer helpt. Trek er tien dagen voor uit.

Is voeding op basis van insecten of planten een echte oplossing?

Allebei kunnen ze werken, en om verschillende redenen. Plantaardig hondenvoer bevat helemaal geen dierlijk eiwit, en vermijdt daardoor precies de moleculen waar de meeste honden op reageren. Het is ook vaak mild voor een gevoelige maag.

Hondenvoer met insecteneiwit is de andere sterke optie. Omdat het immuunsysteem van een hond bijna nooit in aanraking is geweest met larven van de zwarte soldaatvlieg, is de kans op een bestaande allergie erg klein, en het eiwit is geconcentreerd (insectenmeel bevat qua gewicht bijna drie keer zoveel eiwit als een verse kipfilet). Vroege onderzoeken naar diëten op basis van insecten bij honden met ongunstige voedselreacties zijn veelbelovend, al is de hoeveelheid bewijs nog beperkt [4]. Ik zou het niet aanprijzen als een wondermiddel. Het is een echt bruikbare nieuwe eiwitbron, en dat is al genoeg.

Hoe zit het met een glutenallergie?

Gluten krijgt vaak de schuld, meestal meer dan terecht is. Het is een eiwit dat in sommige granen voorkomt, en echte glutengevoeligheid bij honden is echt zeldzaam. Het is goed gedocumenteerd bij vooral één ras, de Ierse Setter, waar het in families voorkomt [5]. Voor de meeste honden is tarwe een probleem door het eiwit zelf en niet specifiek door gluten, en bovendien bevatten veel granen helemaal geen gluten. Maïs en rijst zijn bijvoorbeeld voor de overgrote meerderheid van de honden prima.

"Het meest nuttige wat je kunt doen voor een hond met jeuk is een goed uitgevoerd eliminatiedieet. Het kost niets behalve geduld, en het beantwoordt de vraag die geen enkele bloedtest kan beantwoorden."— Consensus binnen de veterinaire dermatologie