Czy stolec Twojego psa jest normalny i zdrowy?

Idealna psia kupa jest zwarta, ciemnobrązowa i na tyle twarda, by zachować swój kształt po upadku na ziemię. Nie powinna przyklejać się do sierści twojego psa i powinna dać się łatwo posprzątać. Średnio zdrowy pies robi kupę od jednego do trzech razy dziennie. Jeśli stolec stale wygląda w ten sposób, jego dieta i trawienie są w dobrej kondycji.

Wyjątkowo duża ilość stolca albo częstsze wypróżnianie niż zwykle może być oznaką, że twój pies je więcej, niż potrzebuje, albo że jego karma nie jest skutecznie trawiona. Karmy o wysokiej zawartości błonnika lub niższej jakości mają tendencję do przechodzenia przez układ pokarmowy przy niewielkim wchłanianiu, co prowadzi do większej objętości stolca. Jeśli ilość stolca nie wraca do normy po dostosowaniu porcji, warto przyjrzeć się diecie.

Miękki lub luźny stolec to jeden z najczęstszych objawów biegunki u psów. Krótkotrwałe przyczyny to stres, przekarmienie, zbyt dużo przysmaków albo nagła zmiana karmy. Jeśli ustępuje w ciągu jednego lub dwóch dni, zwykle nie ma powodów do obaw. Utrzymujący się miękki stolec przez ponad tydzień wymaga wizyty u weterynarza.

Całkowicie płynny stolec jest oznaką silnej biegunki i zawsze należy traktować go poważnie, zwłaszcza u szczeniąt i starszych psów, które szybko się odwadniają. Częste przyczyny to infekcje bakteryjne lub wirusowe, pasożyty jelitowe albo zanieczyszczona woda. Jeśli wodnisty stolec utrzymuje się dłużej niż 24 godziny albo twój pies wydaje się ospały lub nie chce pić, jak najszybciej skontaktuj się z weterynarzem.

Twarde, suche bobki lub kulki to klasyczny objaw zaparć albo odwodnienia. Oddawanie twardego stolca jest nieprzyjemne, a czasem bolesne. Możesz zauważyć, że twój pies się napina albo wyraźnie ma trudność z wypróżnieniem. Upewnij się, że zawsze ma dostęp do świeżej wody, i zadbaj o to, by miał codziennie wystarczająco dużo ruchu. Jeśli problem utrzymuje się dłużej niż dwa dni, skonsultuj się z weterynarzem.

Warstwa śluzu na kale, nadająca mu śliski lub błyszczący wygląd, zwykle jest oznaką stanu zapalnego w jelicie grubym. Niewielkie ilości śluzu od czasu do czasu nie są niczym niezwykłym, ale jeśli pojawia się stale lub towarzyszy mu krew, Twój pies potrzebuje opieki weterynaryjnej. Częstymi przyczynami są zapalenie jelita grubego, zmiana diety lub infekcja pasożytnicza.

Białawy, kredowy lub gliniasty kał najczęściej występuje u psów, które jedzą dużo surowych kości. Kości są bogate w wapń, który sprawia, że kał staje się biały i twardy podczas przechodzenia przez jelita. Jeśli Twój pies nie jadł kości, a kał stale jest blady lub kredowy, może to wskazywać na problem z trawieniem tłuszczów lub funkcją wątroby.

Jasnoczerwona krew w kale wskazuje na krwawienie w dolnym odcinku przewodu pokarmowego, takim jak okrężnica, odbytnica lub okolice odbytu. Przyczyną może być zapalenie jelita grubego, zjedzenie czegoś niewłaściwego, polipy lub drobny uraz spowodowany parciem. Pojedyncza niewielka smuga nie oznacza automatycznie nagłego zagrożenia, ale każda nawracająca krew w kale wymaga oceny weterynarza.

Czarny, smolisty kał to jeden z poważniejszych sygnałów ostrzegawczych u psów. Ciemny kolor pochodzi od strawionej krwi, co wskazuje na krwawienie wyżej w przewodzie pokarmowym, w żołądku lub jelicie cienkim. To nie jest coś, co należy tylko obserwować i czekać. Jeśli kał Twojego psa jest stale czarny, zabierz go do weterynarza tego samego dnia.

Żółty lub pomarańczowy odcień kału może wskazywać, że pokarm przemieszcza się przez jelita zbyt szybko, by zostać w pełni strawionym, albo sugerować problem z wątrobą lub pęcherzykiem żółciowym wpływający na produkcję żółci. Sporadyczny pomarańczowawy stolec po zjedzeniu czegoś nietypowego jest mniej niepokojący. Utrzymujący się żółty lub pomarańczowy kał wraz z innymi objawami wymaga kontroli u weterynarza.

Małe białe kropki lub segmenty w kale psa to klasyczny objaw robaków jelitowych, najczęściej tasiemców. Te białe fragmenty to segmenty robaków lub ich jaja. To nie ustąpi samoistnie. Weterynarz może potwierdzić rodzaj pasożyta badaniem kału i przepisać odpowiednie leczenie odrobaczające.