Jestem europejskim specjalistą w dziedzinie chorób wewnętrznych koni. Przetestowałem dostępne na rynku balancery, porównując je z wynikami badań krwi moich własnych koni, a potem stworzyłem ten, którego nie mogłem znaleźć.

Jestem weterynarzem, osteopatą i europejskim specjalistą chorób wewnętrznych koni. Oglądam konie przez cały dzień i przez lata coś nie dawało mi spokoju.

Nawet u dobrze żywionych koni, które już dostają balancer, wciąż widziałam te same subtelne sygnały: sierść, która nigdy tak naprawdę nie lśniła, kopyta, które się kruszyły, oraz wyniki, które były dobre, ale nigdy do końca takie, jak trzeba. Drobne rzeczy. Razem stanowią różnicę między koniem, który po prostu dobrze sobie radzi, a takim, który jest naprawdę zdrowy i daje z siebie wszystko.

Zrobiłam więc coś oczywistego. Zleciłam badania krwi wszystkim moim własnym koniom.

Dzikie konie przemierzają rozległe tereny i jedzą dziesiątki roślin rosnących na zróżnicowanych glebach, co dostarcza im szerokiego spektrum witamin i minerałów przy niewielkiej liczbie kalorii. Nasze konie mają do dyspozycji małe, intensywnie użytkowane pastwiska, jedną lub dwie trawy i przez całą zimę to samo siano.

Ta nierównowaga pokazuje się w dawce pokarmowej. Siano ma mało witaminy E, a zawarte w nim minerały po prostu odzwierciedlają skład gleby, więc nadmiar jednego z nich blokuje wchłanianie pozostałych [1]. Pasza objętościowa również rzadko dostarcza właściwej równowagi aminokwasów, więc koń może na papierze wyglądać na odpowiednio zaopatrzonego w białko, a mimo to wciąż nie mieć budulca potrzebnego do rozwoju mięśni [1].

Większość osób próbuje to łatać suplementami. Ale każdy z nich celuje w jeden konkretny problem, podając wysoką dawkę jednej lub dwóch substancji, a nie zbilansowaną bazę, więc bez badania krwi, które by to uzasadniało, mogą jeszcze bardziej zaburzyć dawkę pokarmową.

Te wyniki badań krwi były punktem zwrotnym. Postanowiłem stworzyć balancer na podstawie mierzalnych danych: rzeczywistych wyników krwi oraz analiz siana z Belgii i Holandii.

Przeanalizowałem najczęstsze niedobory i stworzyłem jedną formułę, która obejmuje je wszystkie.

Balancer to nie pasza. Uzupełnia tylko te składniki odżywcze, których nie dostarcza pasza objętościowa, bez dodawania kalorii, dlatego sprawdza się u koni łatwo utrzymujących masę oraz koni lekko pracujących. Potrzeba więcej energii lub białka? Dostosuj paszę objętościową (siano bogate w liście, lucerna, wysłodki buraczane, odrobina oleju), a nie balancer.

O tym część producentów pasz treściwych rzadko mówi wprost: większość koni w ogóle nie potrzebuje pasz treściwych. Dobra pasza objętościowa, podawana w ilości co najmniej 1,5% masy ciała, pokrywa zapotrzebowanie na energię i włókno u konia wykonującego lekką pracę. Zboże dostarcza głównie skrobi i cukru, a to właśnie zwiększa ryzyko wrzodów żołądka, kwasicy jelita ślepego i ochwatu [6].

Jak ciężko koń musi więc pracować, żeby podawanie ziarna było uzasadnione? Znacznie ciężej, niż większość osób zakłada. Konie rekreacyjne zwykle pracują tylko kilka godzin w tygodniu i zaspokajają swoje potrzeby energetyczne wyłącznie paszą objętościową. Badania idą jeszcze dalej: kłusaki standardbred w pełnym treningu wyścigowym pozostawały zdrowe i osiągały dobre wyniki na diecie opartej wyłącznie na paszy objętościowej, całkowicie bez owsa [7,8]. U niemal każdego konia tym, czego brakuje po paszy objętościowej, nie są kalorie. Są to witaminy, minerały i aminokwasy, których dostarcza balancer.